ATANA-soos

Plotseling was het er weer: een ATANA-soos. Als een opgestoken windvlaag zeilde de melding de mailbox binnen. Ik las het bericht. ATANA-soos. Herinneringen vielen als snoepjes uit een ritselende zak. Bijeenkomsten in Arti en andere mooie locaties, bijzondere sprekers, de statiefoto’s (ATANAAAAAAA…!) en het steeds weer belijden van die ene boodschap: diversiteit in de cultuur, op het podium, in de muziek, in het museum, op alle niveaus en zeker in het bestuur. Dat alles gedeeld met een groeiend veelkleuriggezelschap, steevast voorgegaan door onze hyperhartstochtelijke hogepriester van de culturelediversiteit: Rob Boonzaaijer Flaes.

Hoelang was er geen ATANA-soos meer geweest? Geen idee. Maar ik verheugde mij op een weerzien en een mooi programma. De selecte delegatie van ons toch in de loop der tijd fors uitgedijde community oogde wat iel in de Glazen Zaal van het weelderig rode DeLaMar. Richtje Sybesma ontvouwde plannen voor twintig jaar Atana. Voor een Atanees van het allereerste uur als ik ben, was dat beslist niet alleen feestelijk nieuws. Twintig jaar. Gelukkig voerde Jörgen Tjon A Fong ons snel weg van dat melancholische gevoel. Jörgen vertelde hoe hij Urban Myth heeft opgericht, en hoe de voorstelling van die avond is ontstaan. En wat een voorstelling! CELIA! Een inkijkje in de Cubaanse geschiedenis via de levens van twee sterke vrouwen, de zinderende tegenstelling van het land vertolkt in de muziek – het leven is een carnaval, zing je zorgen weg. De zorgen wáren weg in die enthousiaste zaal met een divers publiek: mensen die bij het onweerstaanbare ritme en de priemende trompetten klapten en swingden in hun stoel, en anderen die onbeweeglijk bleven zitten.

Volgens dat bericht in mijn mailbox zouden we na de voorstelling functioneel borrelen. Daar kwam natuurlijk niets van. Na het opzwepende einde van de voorstelling volgde een even opzwepende afterparty met een publiek dat zich volledig liet gaan op salsa en merengue. Onze groep manifesteerde zich stevig: bij iedere swingende salsadraai spatten de zweetdruppels in het rond. Toen ik veel later het DeLaMar verliet, verlangde ik naar wat frisse wind om af te koelen. En ik dacht dat het wel fijn zou zijn als deze warmbloedige ATANA-soos niet een plotse incidentele windvlaag zou blijken te zijn, maar het begin van een revival van de ATANA-community. Hulde voor de initiatiefnemers.

Op naar 20 jaar ATANA: op naar ATANA 2.0!

Marisa Monsanto, 3 mei 2019